Geplaatst op 2 januari 2018

Column Marjolein: Be (with) someone that makes you happy

Echte vrienden maak je niet, die heb je. Zomaar ongemerkt is daar opeens de gouden draad die je meer dan gemiddeld verbind. Misschien was dat draadje er al lang(er) dan je opgemerkt had, maar de lichtinval is opeens zo dat de glinstering je in het oog springt.

Mensenvrienden is een verhaal apart, in alle fasen van het leven kunnen er veranderingen plaats vinden binnen de vriendengroep. ‘Been there, really I have’. Oh oh was zijn we toch goed in de makkelijkste weg kiezen op het pad der liefde en vriendschap. Met liefde bedoel ik niet alleen de partner liefde maar ook de warmte die er bij een echte vriendschap aanwezig kan zijn.

Zeker in lastige tijden doen mensen niet altijd wat je verwacht. De vriendschappot lijkt als een sneeuwbal te zijn geschud en opeens dwarrelen er uit onverwachte hoek leuke mensen neer, die je in moeilijke situaties te hulp en ook te vriend schieten. Sommige ervan zijn daarna ook zo weer plotseling vertrokken vreemd genoeg, alsof de aandacht van het drama de vriendschap waardig maakt op dat moment en dus daarna niet meer nodig. Een eenzijdige conclusie kan ik stellen.

Met ziek en zeer is het helemaal bijzonder. Eng en spannend dus geen contact zoekend of juist heel veel contact, bezoek en kaartjes. Lastig in te schatten en niemand in kwalijk te nemen, ik heb er veel van geleerd en over nagedacht. Vooral de drang om alle slecht aflopende verhalen te vertellen heb ik niet kunnen begrijpen, het is kennelijk menselijk want zelfs in de supermarkt heb ik de verhalen aan moeten horen. Inmiddels ben ik geoefend in het netjes afkappen ervan. Mooiste vriendschap op dit front is toch wel mijn ‘sister in crime’ die ik op de meest bizarre plek ontmoette en waar de band als buddy nog steeds erg sterk mee is. Een soort dierlijke overlevingsdrang die verbind en kracht geeft herkende ik daar al misselijk hangend in het ziekenhuisbed aan het infuus.

Dierlijk noem ik het, omdat het gouden draadje geen zwakke plek vertoond, maar juist een vlecht van eerlijkheid is. Geen dubbele agenda, geen geklets of ‘gossip’ achter je rug om, geen ander doel voor ogen of met je ‘uitgespeeld’ zijn. Nee terug krijgen wat je geeft, zo simpel is dat. Zwart is zwart en wit is wit, en zo niet wordt het tijd te communiceren welke kleur het is. Dierlijk omdat dieren, dus in mijn geval vooral paarden, en ook de honden zo zijn. Je weet altijd wat je kan verwachten, want paarden doen niet aan humeuren, er geen zin in hebben, het zat zijn of ga zo maar door. Ze geven en wij nemen en omgekeerd. Als de een meer neemt als de ander, dan gaat het mis.

Dit principe komt vaak te pas in het lesgeven, frustraties of andere privé zaken, oh oh die paarden moesten eens weten wat er allemaal op ze uitgeleefd en afgereageerd wordt. Of is het maar beter dat ze dat allemaal niet weten en dat we het heel simpel gaan houden? Je krijgt het zoals je het geeft, met respect voor eenieder als individu. Daar zouden meer echte vriendschappen van gemaakt kunnen worden!

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *